Z okazji Dnia Blogu 2010 postanowiłem, że odwrócę do góry nogami ten mój pamiętnikonotatnikodziennikocośkolwiek i zrobię coś nowego. Napiszę własną recenzję książki, a tym samym – być może zachęcę kogoś do jej przeczytania. Ma to same dobre konsekwencje. Wzrost liczby czytających Polaków, być może wzrost przychodów księgarni, wydawcy. Czyste dobro z tego płynie ;D .

Zacznijmy więc może od przedstawienia autora.

Wojciech Cejrowski

Wojciech Cejrowski – zdjęcie autorstwa Wikipedysty Żbiczka

Podróżnik, dziennikarz, satyryk, autor książek, publikacji prasowych, publicysta katolicki, kierownik artystyczny biblioteki Poznaj Świat. (Źródło: Wikipedia)

Znany nam dobrze z telewizji, czy radia. Warto jednak wspomnieć parę słów na temat autora, nim rzucimy okiem na książkę.

Rio Anaconda

Książka ta jest właściwie drugą częścią podróżniczych opowieści, zaraz po "Gringo wśród dzikich plemion". Podtytuł brzmi "Gringo i ostatni szaman plemienia Carapana". Istotnie, przez kilka rozdziałów dzieła pan Wojciech przebywa w jego towarzystwie. Ten tytuł ma jednak także drugie dno. Bycie ostatnim szamanem nie jest łatwe. Szczególnie, gdy przyszło mu nim zostać z braku godnego następcy, a starość nadchodzi i trzeba sobie samemu znaleźć następcę.

Angelino (bo tak mu na imię) wyjaśnia, w jaki sposób nim został, i dlaczego zrobił młodemu chłopcu to, co zrobił. A trzeba wiedzieć, że amputował mu co nieco. Nie wykastrował, co głośno (o ile tekst może być głośny) autor podkreśla. Wszelkie hormony są wydzielane do krwi, gdyż żadne gruczoły nie zostały mu usunięte. Towarzysko jednak młodzieniec zostaje nieco odsunięty od reszty plemienia i musi przestrzegać pewnych reguł.

Z regułami podobnie ma się sam szaman. Autor sporo ujął w tym temacie – ukazuje obyczaje Indian a także ich obowiązki, czy życie codzienne. Wspomina o tym, że szaman musi zadbać o przetrwanie plemienia, jeżeli mężczyźni nie są gotowi lub zdolni tego zrobić. (Tutaj zastanawia mnie jedno. Bo nie wiem, czy się nie pogubiłem gdzieś, albo nie bardzo rozumiem pojęcie amputacji, ale jak pozbawiony (czego właściwie?) męskości szaman może zapładniać?)

Wyjaśnia także, czym się różni szaman od czarownika i przedstawia nam nawet szamana Plemienia Wewnętrznego (tego, które kontakt ze światem zewnętrznym utrzymuje tylko przez Plemię Zewnętrzne).

Niezwykle zabawne, choć i pouczające są doświadczenia autora z szamanami. Przykładowo, by zyskać sobie szacunek jednego z nich, użył wapna musującego, latarki i plastikowego kubka z wodą dla "uleczenia" niemowlęcia. Z pewnością mu nie zaszkodził (bo popijało z tego kubka kilku Indian, więc dziecku dostało się niewiele, o ile cokolwiek), a sam zyskał widzów, którzy nie zażądają zwrotu za bilet . Pouczające doświadczenia dotyczą rozmowy z szamanem Plemienia Wewnętrznego. Siadywał z nim nad rzeką, gdzie moczyli rogowaciej …

Biedny mój blog. Zaniedbany taki. Bez życia. Pora dodać mu trochę sił witalnych i skorzystać z idealnej ku temu okazji: Święta Blogu.

 

Jako że Blog Day polega na polecaniu innych blogów, nie liczę nawet, że ktoś poleci mój blog, bo troszkę on zdechły, ale za to mogę zacząć od polecenia kilku, które znacznie uprzyjemniły mi życie w tym roku.

1. Zabawa w słowa – użytkowniczka platformy Blox o enigmatycznym dla mnie pseudonimie gopio1, publikuje dosłownie i metaforycznie ujęte – zabawy w słowa jej dzieci – Mai (5 l.) i Kuby (7 l.). Dzieci mają ogromną fantazję i są niezwykle spotrzegawcze. Nie można im też ujmować inteligencji. Dzieciaki, jakich można tylko pozazdrościć. A zazdrość uspokaja doza ich "aforyzmów, gramatycznych potworków, neologizmów i złotych myśli", jak opisuje to autorka. Przezabawna lektura z każdym wpisem. Co więcej, pomysły i prośby tych dwojga urwisów potrafią nieźle zaskoczyć: ostatnio prośba o pozwolenie na obieranie ziemniaków, nieco wcześniej zabawa w czarodzieja podczas sprzątania… Uroki macierzyństwa .
2. Moje wypieki – blog, który czyta i ogląda się (gdyż jest ogromniastą galerią cudownych zdjęć dobroci) z wypiekami na twarzy. W nosie mam, co ludzie myślą. Ja lubię piec, a blog ten zapewnia mi niekończące się źródło inspiracji jak i samych przepisów. Chwaliłem się zresztą ostatnio na Flakerze babeczkami fistaszkowymi, które upiekłem na podstawie delikatnie zmodyfikowanego przepisu autorki (fistaszki, sól do ciasta). Nie sądziłem, że taką to zrobi furorę. Znajomi również byli zachwyceni. Wy też powinniście być .
3. Markowe jedzenie w ukryciu, czyli jak kupować za 50% ceny – to jest poniekąd blog z kategorii "mam swoje zboczenia". Tak, lubię oszczędzić grosze, kupując produkt markowy w Biedronce i nie wstydzę się tego. Pudełko, które wyrzucę nie ma zdania, a mnie obchodzi zawartość . Gdybym znalazł blog o dodatkach do żywności, nie omieszkałbym umieszczenia go tu. Na blogu znalazł się ostatnio nawet interesujący materiał filmowy pt. "Food, Inc.", który przedstawia beznadziejną sytuację żywieniową USA. No tylko pozazdrościć…
4. Alleluja… i do przodu! – zabawny tytuł blogu oddaje motywujący wpływ autora . Blog Jakuba Czekaja dorzuciłem do czytnika i uważam za godny polecenia, ze względu na interesującą tematykę (ostatnio pochwalne recenzje Finsera i Lubimy Czytać) czy jasne rady, jak ułatwić sobie życie poprzez skuteczną motywację.
5. Lorielowy zwój elektronicznie zmyślany – a tu z kolei do czynienia mam z moim literackim odkryciem. Autorka tak barwnie i interesująco pisze, że choćby napisała o mrówce zabitej piorunem w czasie burzy, byłaby to nielada gratka dla czytelnika. Niesamowity styl. Z początku wydający się może sztuczny, ale bardzo udany i godzien naśladowania.

Mam nadzieję, że autorzy tych blogów poczują dodatkową motywację do pisania i poczują moją wdzięczność za ich wkład w moj …

Uwielbiam nazywać pomieszczenia wyposażone w sprzęt radzący sobie płynnie z wideo w rozdzielczości Full HD salami kinowymi. To też teraz czynię z racji posiadania nowej karty graficznej (szóstej chyba w mojej historii PC-ta midi-tower) :> . Po tym, jak oddałem na gwarancji GeForce'a 7600 GS, zamówiłem kolejną kartę – ATI Radeona HD 4650, wyposażonego w 512MB pamięci, na złączu AGP.

"cinema seats" autorstwa Marka Lorcha

Wydaje się to wszystko takie proste i niesamowite. Błąd. Wprawdzie linuksowe sterowniki Catalyst dostarczają API XvBA, jednak brak jest biblioteki do obsługi tegoż. Dlatego też należy skorzystać z libVA od FreeDesktop, a to cudo potrzebuje zaplecza xvba-video. Na tym nie koniec. Jeszcze odtwarzacz multimedialny, z którego będziemy korzystać, musi libVA obsługiwać.

Łatki, zależności – to wszystko dalej nie wydaje Ci się straszne? Spróbuj samodzielnie dojść, skąd co pobrać, które łatki zastosować itp. Życzę powodzenia. Mnie to zajęło pół dnia (włącznie z oczekiwaniem na pobranie się sterowników, zależności, na koniec kompilacji, z obiadem, kolacją i wieczornym prysznicem). Skoro jednak mnie się udało, i Tobie się może udać. Po to w końcu piszę ten miniprzewodnik .

libVA

Cudowną bibliotekę, integrującą różne zaplecza (XvBA od AMD, VDPAU od nVidii) musimy pobrać nie z repozytorium (np. repozytorium VLC dla openSUSE 11.2 zawiera libVA z oficjalnego źródła FreeDesktop, w wersji 1.0.1), a przynajmniej nie z żadnego przeznaczonego dla naszego systemu (chyba, że jest się użytkownikiem Ubuntu). Wewnątrz tego katalogu znajdziemy pakiety DEB libva1 i libva-dev. Pierwszy z nich zawiera samą skompilowaną bibliotekę, a drugi pliki deweloperskie wymagane do kompilacji czegoś, co libVA wymaga (u nas będzie to MPlayer).

Pakiety można łatwo rozpakować za pomocą Arka albo File-Rollera. Wewnątrz data.tar.gz znajdziemy tradycyjne drzewo katalogów. Najprostsze, co możemy zrobić, to poprzenosić pliki do odpowiednich katalogów w uruchomionym systemie. Można spróbować też alienem skonwertować DEB do RPM. Nie wiem, czy działa, nie próbowałem. B. możliwe, że coś takiego się uda.

Usiłowałem też znaleźć rozpiskę pakietu ze wszystkimi aplikowanymi łatkami, ale to chyba działa inaczej, więc nie będę się kusił o własny pakiet. Może później, jak się będę b. nudził.

xvba-video

Skoro mamy bibliotekę, przyda nam się jeszcze zaplecze. Z odpowiedniego katalogu na serwerze producenta wybieramy najnowszą wersję dla naszej architektury procesora, a po pobraniu przenosimy bibliotekę i niezbędne dowiązanie do odpowiedniego katalogu. Nudne, prawda ?

MPlayer

Mając wszystko, co niezbędne, możemy przystąpić do kompilacji odtwarzacza. W tym celu pobieramy pełną paczkę (źródło + łatki) z innego katalogu na serwerze tego samego producenta. Będziemy jeszcze potrzebować pakietów deweloperskich. W openSUSE sprawę załatwi jedna komenda: zypper si -d MPlayer (musimy mieć zainstalowane repozytorium Packman, w którym oryginalny MPlayer występuje). Paczkę rozpakowujemy i uruchamiamy za …

"Do You Need Some Hardware?",
zdjęcie Thomasa Claveirole'a

Mówiąc o skrzacie przywołuję moją starą metaforę człowieka prostego, dotyczącą karty graficznej.

Po pół roku użytkowania, padła mi kolejna karta graficzna. I znowu było to po uruchomieniu ponownym. Wprawdzie tym razem nie było to spowodowane burzą, ale jednak.

Biedna nVidia GeForce 7600 GS została przeze mnie oddana na gwarancji. Pomyślałem sobie, że skoro po oddaniu 7300 GT otrzymałem tylko zwrot pieniędzy, może i tym razem tak by się stało?

Przeglądając dostępne karty na AGP (nie planuję wymiany płyty głównej, chyba, że ktoś mi sprezentuje), doszedłem do wniosku, że trzeba zbadać sytuację – czy dalej na Linuksie opłaca się tylko nVidia.

Krótkie badania utwierdziły mnie w przekonaniu, że z dwóch dostępnych w sklepach kart na chipsecie ATI Radeon HD 3650 i 4650, obydwa warte są uwagi ze względu na cudowną funkcjonalność UVD.

"HD", zdjęcie
Seana Masona

Badając kwestię wsparcia GNU/Linuksa, doszedłem do wniosku, że skoro sterownik radeonhd nie jest gotowy, mógłbym używać sterownika Catalyst (fglrx), skoro w przypadku kart nVidii nie używałem nv ani nouveau, lecz właśnie sterownik zamknięty. Co w końcu w nim takiego złego? Działał dobrze. Nie jego wina, że nie dostarczał akceleracji wideo (PureVideo nie-HD z GeForce'ów > 8xxx nie ma odpowiednika na Linuksa).

Z ciekawostek dodać może, że UVD jest obsługiwany dzięki API zaprojektowanemu początkowo przez Intela, VA-API (libVA). Z cieszących mnie wiadomości, XBMC otrzymał już obsługę VA-API, a na Flasha przyjdzie nam pewnie chwilkę poczekać. Z jeszcze większych ciekawostek, VA-API posiada także zaplecze dla kart na chipsecie nVidii, co oznacza równość obydwu producentów na tym poletku, choć dzięki zewnętrznej firmie .

Wracając do samych kart, cenowo bardzo by mi się to opłacało. Na pewno bardziej niż wymiana płyty głównej (11-letnia analogowa karta TV na PCI), pamięci (DDR) i ew. procesora (socket 462/socket A).

Zwrotu za 7300 GT był całkiem spory, pomimo długiego czasu użytkowania. Z tego tytułu z dołożeniem niewielkiej kwoty dokonałem zakupu 7600 GS, z zaufania do marki nVidia i jej wsparcia GNU/Linuksa.

Gdybym natomiast za 7600 GS otrzymał pełną kwotę (249,-), za kolejną niewielką dopłatą miałbym już tego Radeona HD 4650 .

W poniedziałek miną dwa tygodnie od oddania karty na gwarancję. Miejmy nadzieję, że znaczy to zwrot pełnej kwoty, bo tego mi do szczęścia potrzeba. Liczę, że uniksowi użytkownicy kart ATI, szczególnie wspomnianych, wypowiedzą się trochę na temat tych kart, bo napaliłem się ogromnie (; .

PS Zgadza się, wpis ten jest swego rodzaju rehabilitacją za dłuuu(…)gie wakacje od blogowania. Musicie mi to wybaczyć, liceum zabija inicjatywę ^^ .

KDE chwali się nadchodzącym wydaniem 4.4

Najnowsza stabilna gałąź kompilacji wprowadza wiele zadowalających zmian.

Pisałem już o kartach w KWin. Oprócz warstwy funkcjonalnej, wizualna także nie pozostaje zaniedbana. KDE uporządkowało bałagan dot. obramowań okien Oxygen i jego forków, łącząc je wszystkie z powrotem w zunifikowany, rozszerzony Oxygen.

Nie są to jedyne „małe zmiany”, zadowalające użytkowników. Nareszcie możliwe będzie automatyczne montowanie urządzeń.

Wygląda na to, że KDE po rewolucji a następnie wyścigu funkcjonalności zaczyna porządkować wszystko w spójne, gotowe dla ludzi, środowisko graficzne.

SUSE Studio obsługuje już 11.2

Serwis, pozwalający stworzyć dostosowany obraz systemu, został dostosowany do budowania obrazów w oparciu o SUSE 11.2.

Pracownicy Novella skupiają się teraz na mechanizmach aktualizacji istniejących projektów z 11.1 na 11.2. Z pewnością nie będzie to łatwe, ze względu na typowe zmiany w repozytoriach (przenoszenie pakietów, usuwanie), aktualizacje oprogramowania (bywające problematyczne) i inne trudności.

Około połowa Amerykanów deklaruje gotowość zapłaty za informacje

Przywykliśmy do kupowania gazet i do darmowego dostępu do wiadomości w Internecie. Jest to sytuacja o tyle komfortowa, że większość pożądanych przez nas, jest za darmo. Spora część z nas przywykła do omijania stron, na których wymagana jest opłata. Szczególnie tych mniej znanych. Czasami bywa to ryzykowne.

Ponadto istniejąca w Internecie konkurencja pozwala chętnym zapłacić na jednej stronie, a na innej znaleźć to samo za darmo. Serwisy internetowe uczą się zarabiać na reklamach.

Tymczasem Amerykanie, zapytani o wiadomości w Internecie, deklarują chęć zapłaty.

Amerykanie skłonni są „sypnąć” 3$ miesięcznie, natomiast Europejczycy 7. W pierwszej chwili na słowo „opłata” dostałem czkawki, jednak około 20zł miesięcznie nie wydaje się majątkiem, jakiego byłoby mi szkoda.

I szczerze powiedziawszy, sam byłbym także skłonny płacić za bezstronne, napisane przez inteligentnych ludzi, informacje. Sensacje o świńskiej grypie, dwutlenku węgla, czy innych informacji, gdyby można było oznaczyć za spam, z pewnością bym oznaczył.

Nie rozumiem, dlaczego higieny i oszczędności (właściwie zdrowego rozsądku i pozbycia się rozrzutności) uczy się w taki „terrorystyczny” sposób. Nie potrzebuję unijnego zakazu sprzedaży zwykłych żarówek na rzecz kompaktowych świetlówek. I tak ich używam, głównie ze względu na oszczędność, ale także nie mogę narzekać na nieróżnorodność kształtów i kolorów.

Phoronix ogłasza wyniki swojej ankiety nt. X.Org, sterowników i obsługi kart graficznych na Linuksie

Znany z dobrych i miarodajnych testów dystrybucji, a także opisów sprzętu graficznego, serwis Phoronix, jakiś czas temu ogłosił ankietę o tejże tematyce. Zapytał o sterowniki, o najbardziej interesujące technologie, o ilość używanych ekranów, funkcji kart …

• od dzisiaj home:liviopl buduje dla 11.2, a dla 11.0 już nie.
• poniższe pakiety zostały usunięte:
  • bilbo, gdyż był budowany dopóty, dopóki KDE:Community nie poprawi swojego pakietu;
  • gnomeradio i gnome-applet-ontv, gdyż ich autorzy porzucili je i usunęli strony domowej projektów.
• udało mi się poprawić pakiet gnome-specimen, natomiast nawet dodanie eel do mojego repozytorium, nie sprawiło, że nautilus-python buduje się dla >= 11.2, a co za tym idzie, nie udało mi się skompilować postr.

Nadszedł listopad. Złota, polska jesień przeradza się w paskudną, wynarodowioną (bo nikt się do niej nie przyznaje) chlapę/pluchę, jak kto woli. Mokro, zimno, nieprzyjemnie.

W czasie deszczu, gdy dzieci się nudzą… Mogą poeksperymentować :] .

Ostatnimi czasy wydano wiele nowych wydań dystrybucji Linuksa. Ubuntu 9.10 (i odmiany), openSUSE 11.2, Mandriva 2010.0. Każda z nich bardzo się zmieniła.

Oprócz nowych wersji systemów, nadchodzą odświeżone i ulepszone aplikacje. Według harmonogramu Firefoksa, pierwsze wydanie z serii 3.6 powinno nadejść lada moment.

Skłoniło mnie to pewnych przemyśleń.

Ergonomia i takie tam

Od przesiadki na KDE4 nie widzę nic lepszego. Brak mu może łatwości zmiany wyglądu niczym kameleon, czym lekką ręką chwali się GNOME, bo silniki mają rozbudowane wachlarze opcji a motywy instaluje się i zmienia bardzo łatwo. Brak mu też takich doków jak AWN czy Cairo Dock (Daisy to kiepski żart). Pisałem już o tym. Jest lżej, szybciej, przyjemniej.

Zmieniłem także drastycznie Firefoksa. „Schromowaciłem” go, wziąłem sobie do serca prawa Fittsa. Mówi ono między innymi o wykorzystaniu krawędzi ekranu. Zauważyć można je bardzo łatwo np. w Windows i GNOME (przycisk menu Start czy menu Aplikacje/Miejsca/System można kliknąć najeżdżając na samą krawędź ekranu, nie ma tam żadnego odstępu).

Firefoksowi przeniosłem karty na górę ekranu, pasek tytułowy kompletnie wyłączyłem, zyskując około 30px. Zainstalowałem rozszerzenie autoHideStatusbar oraz URL Tooltip, dzięki którym zyskałem jakieś 20px w pionie, URL stron w dymku i pływając pasek statusu, gdy potrzebna mi do szczęścia któraś ikonka.

Mogłem użyć rozszerzeń Hide Caption czy podobnych, jednak nie działały one tak, jak bym sobie tego życzył. Zależy mi teraz tylko na przyciskach okna jako przesuwalnych przyciskach paska narzędzi i zwykłych obramowaniach okien dla wyskakujących okienek.

Z racji posiadania panoramicznego ekranu, mogłem sobie pozwolić na zmniejszenie szerokości okna Firefoksa i rezygnację z maksymalizacji. Przeniosłem także okno maksymalnie do prawej krawędzi ekranu. Dzięki temu mogę bez odrywania oczu od czytanej treści, przejść na skraj ekranu i kółkiem złapać pasek przewijania (moje ulubiona zachowanie kółka na pasku przewijania).

Ergonomia w każdym calu. Oprócz tego, zrezygnowałem z ikon wielkości 22×22/24×24 na rzecz 16×16. Usunąłem także wewnętrzny margines/dopełnienie (padding). Nie zrezygnowałem jednak z paska zakładek. Menu jest niewygodne.

Zyskałem chyba maksimum w pionie :] .

Firefox

Z załamania prędkością jego działania stworzyłem nawet nowy profil, do którego przeniosłem wszystkie rozszerzenia i ustawienia. Ale nic to nie dało. To obszerna historia zawsze go spowalnia. Wydawało mi się, że kiedyś Firefox posiadał opcję usuwania historii starszej niż ustalona w opcjach. Obecnie istnieje opcja przechowywania historii starszej niż wybrana …

o ile aktualizacją wp się nie chwalę, o tyle pomyślną aktualizacją szablonu k2, mojego stylu livious oraz uzyskaniem polskiego tłumaczenia do k2, już warto (dzięki ^rootuser!) .